آردوشان

سوفیست

houshangmaleki — Sat, 04 Oct 2008 09:26:18 GMT

نمی آیی و

مرا در اتاقم به هم می ریزی

یک مشت عقربه خالی می کنی

میان صفحه ی سفید ساعتم

نمی آیی و

می گردم دنبال لنگه ی یقینم

لای برگ های کتاب تردید بابک احمدی

می نشینم رو به روی غیبت فوکو

یکدست

با حقیقت زمان بازی می کنم.

پاتوق

houshangmaleki — Wed, 24 Sep 2008 06:28:18 GMT

گونه ی نادرت را گاز می زنم

تا قلاب از پیشانی ام بزند بیرون

سیب طعمه!

خودم را به آسیب تو می زنم

به کوچه ی شلوغ علی چپ

سلام بچه ها!

من هم یک غزل آلای احمق ام.

قلیایی

houshangmaleki — Wed, 03 Sep 2008 13:24:38 GMT

حتمن درخت راضی اش نمی کند

که می نشیند روی سیم برق

فقط رفته بود دسته گلی را بگذارد روی یک میز

خودش را ببیند درآیینه ای بازیگوش

در طبقه ی چهارم یک مجتمع غریبه

کمی گریه کند بر شانه ای قلیایی

برگردد آبگوشت زن عجیب اش را ترید کند

حتمن اسب راضی اش نمی کند

که ساعت ها خیره می شود به زین دوچرخه.

......

houshangmaleki — Sun, 31 Aug 2008 13:21:18 GMT

راستش را بخواهید
این سال ها زیر باران نبوده ام
تنها پالتوی خیسی پوشیده ام و
سرم را گرفته ام زیر شیر آب آشپزخانه.

با استخوان های معمولی

houshangmaleki — Thu, 07 Aug 2008 23:08:03 GMT

همسایه
که دختر بود
که زیبا بود
همسایه که استخوان های معمولی اش می درخشید
نشست کنار حواس پرت پیرمرد
دانه ی درشت تسبیح شد
فیروزه قشنگه ی پرُرنگ
عروس ذکرهای نیمه شب

همسایه
- راضیه ی سیلی -
خوابید میان مستطیل ِ مرطوب
کنار مرگ.

تعزیه

houshangmaleki — Sat, 02 Aug 2008 09:33:18 GMT

لک قهوه ای کمرنگ
لک مارمولک نیمه کاره
گوشه ی شفاهی سفید
می جود پنجه ی تو را که روییده در کاسه ی برنجی
لا به لای چهل کلید مجرد

ه
می
شه
دست تو از تن جدا می نویسد
هی خط می زند
هفت آسمان را مچاله می کند
ناخن اش را می جود
وقتی که می چرخد کاسه ی خالی میان دایره ی جمعیت
پرت می کند هستی را
زیر تگرگ کلمه
روی سر مصرع چهارم رباعی

امضای تحویل سال

houshangmaleki — Thu, 24 Jul 2008 14:06:18 GMT

پا می کوبد بر بامت

سوال سفید

گیس ات را می پیچی به شال سوال

منیژه ی پایین !

خودت را تحویل سال می دهی

تحویل سایه ی زردِ «بفادار»

-شبحی که پشت تمام بام های جهان ایستاده است

با شال آبی اش

و سوت می زند

روی هجری شمسی راه می رود

روی تمام قطارها با شال قرمزش

روی تمام پاسگاه ها با شال سبزش

شبحی که قلاب می اندازد وسط سفره های هفت سین-

پا می کوبد بر بیست و نهم اسفند

سوال منتشر

گره می خورد گوشه ی شال زرد

دو گردوی ملتهب

منیژه دست می کشد بر یقه ی باز پیرآهن کلوش.

کارنامه

houshangmaleki — Tue, 15 Jul 2008 11:02:18 GMT

خودت را می چینی کنار هم
می بینی بیشتر شوهر بوده ای تا شاعر
مرتبِ مرتب

به هم بریز مرا کلمه!
بالا ببر مرا از تب خودم

(این ها نوشته های یک شاعر درجه سوم است
من فکر نمی کنم
حتا اگر در هاون کوبیده شود
از استخوان اش شمعدانی بروید)

پرانتز نیمه باز

houshangmaleki — Wed, 09 Jul 2008 09:11:18 GMT

داشتی غضروف ساقه را می جویدی

و نبض زرتشت در دهانت می زد

که باران گرفت

فرصت رضایت را از تو

کجای نوشته می شود پرانتزی کند

برای دختری که خودش را ریخته در یک لک لک مرده

و افتاده روی دوش روایت

تو غضروف گردن یک لک لک را جویده ای

گردن نیم بسته ی بلند یک رمان را

که لُخت نوشته شدن بود.

مه

houshangmaleki — Tue, 10 Jun 2008 07:05:41 GMT

کبکی می لنگد در عصایش

پیامبر آدم برفی ها

کاجی می کشد بر صلیب استخوان خودش

صورت اش را پرت می کند میان دایره ی مِه

چیزی می افتد بر نمی افتدِ محتمل

سفیدی می نشیند بر سفیدی

در این فرصت است که احتمال، احتمال را می بوسد ، بغل می کند

بهمن خودش را می کَند از متن سفید

به راه می افتد

رود سرد سرود و

جوی قرمز دانشجو

امنیه ها وضو می گیرند از جوی مفت

اقتدا می کنند به مِه

دانشجو صورت اش را پرت می کند میان سفیدی

برای کبک ها و آدم برفی ها و راویان بی صورت.