تبليغاتX
آردوشان
جمعه سوم اسفند 1386
مغرب تازده
گفتم مي روم دنبال سايه اش
سايه اش كه هي سيگار مي كشد                براي دايي سهراب
خودش را تاريك مي كند                                 كه كبريت زد به طا يفه ورفت
تاريك تر مي كند                                           كه دارد سي سال مي شود
 
مغرب تازده ام را باز مي كنم
يك بار روي شرق
يك بار روي تمام سمت هاي محال
مثلاً جنوب
- كه به جهنم نزديك تر است -
كه شايد گفته باشد
مي روم به جهنم!
كه جهنم را خاموش كند
با ليواني از آب گاماسياب
و اشك سردش

گفتم مي روم دنبال صدايش
پيدايش مي كنم
كه دنيا يك درخت گردوست
با چند درخت تاك
و همه مي دانند كه ياقوتي ها با صداي سهراب مي رسند.


 
+ هوشنگ ملکی