هنوز کیوان در منظومه ی خودش می چررخد

هنوز ملخ ، ملخ است

هنوز خدا لم داده روی صندلی راحتی اش

و فرشته ی کمرنگ من کز کرده کنار جبروتش

هنوز ، هنوز هنوز است

هنوز هوشنگ ملکی نوزیده است

 بر منظومه ی هنوزها

بر درخت و خدا و ملخ

زخم آبی تو روزی دریا می شود

حواس پریده ی من با حزب درناها.