آردوشان

امروزم را کمی تابستان می کنی

وقتی خودت را وادار می کنی که بنشیند روی صندلی تاشو

گوشه ی اتاق آبی کمرنگ من

و فروردین مزاحم را می فرستی دنبال ماه سیاه

با عجله خورشیدت را در می آوری تنظیم می کنی روی پانزده مرداد

[ یک سال بعد ]

فروردین نشسته است روی صندلی گرم ات

و تازه من در پاراگراف دوم یادداشت تو به خودم می آیم که رفته ای

...

ماهی

پناه می برد به کوه

وقتی بخاری از دریای کاغذی بلند نمی شود.

جمجمه ات مناسب می شود

برای تصور یک جفت لک لک کثیف

مناسب مجسمه شدن در ذهن یک شهردار خیالباف

کمی بچرخ

تا چرخ کلمه برایت بچرخد

کمی بیشتر

به دور خودت ، به دور من ، به دور ایاز

تا تاسیس ات کنم فردوسی برنزی خودم !

برف می بارد برمتن شاهنامه

از زیر لاک سرش را آهسته می کشد بیرون

کلمه ی غلط .