| تبليغات | X |
کبکی می لنگد در عصایش
پیامبر آدم برفی ها
کاجی می کشد بر صلیب استخوان خودش
صورت اش را پرت می کند میان دایره ی مِه
چیزی می افتد بر نمی افتدِ محتمل
سفیدی می نشیند بر سفیدی
در این فرصت است که احتمال، احتمال را می بوسد ،
بغل می کند
بهمن خودش را می کَند از متن سفید
به راه می افتد
رود سرد سرود و
جوی قرمز دانشجو
امنیه ها وضو می گیرند از جوی مفت
اقتدا می کنند به مِه
دانشجو صورت اش را پرت می کند میان سفیدی
برای کبک ها و آدم برفی ها و راویان بی صورت.
اشهدُ انَّ تو رسول تصادفی
ختم روزگار تک مفصلی برای سجاد
گودرزی
شلتوکی که کوبیده می شوی در اذان کفر و هیهات اش از نشستن
گیسو به شانه ی زخم می دهی
که خم شده زیر بافه ی شالی
جیغی که هفت مرتبه می چرخی در تصادف
در تصادف اول تن ات با تن
من
که باز نکرده ام شال خیس آزفنداک را از کمرت
عابر سیاه و سفید در سیاهه ی مسیرها !
( راستی عزیزمی! تو مسیر دست سایه ی مرتضا رو ول نکنی)
تویی که زانو می زنی با مفصل پنجم ات
سجاده را زخم می کنی
سایه ات را مهیای تصادف با من.
یا تخته سنگ!
امروز عصر
بوَز به بی وزنی این متن
که دارد سفیدی پستان کتیبه را می جود
پرتاب شو
که یک جریان شیرین دارد نوشتن در عصر غایب
صیقلی شو!
در رودی که از بستر من می گذرد
پرتاب شو در متن گل آلود
نمی نویسم
فقط شغالی را می دوانم تا کلیله
قلم تیز می کنم برای زفاف با کلمه با لباس
ماندیگل
من در هیچ عصری نمی نویسم
در آیینه بتکان عصر ِخودت را
چسبیده نعش یک شاهپرک دستمالی
گوشه ی پستان ات
