هنوز کیوان در منظومه ی خودش می چررخد

هنوز ملخ ، ملخ است

هنوز خدا لم داده روی صندلی راحتی اش

و فرشته ی کمرنگ من کز کرده کنار جبروتش

هنوز ، هنوز هنوز است

هنوز هوشنگ ملکی نوزیده است

 بر منظومه ی هنوزها

بر درخت و خدا و ملخ

زخم آبی تو روزی دریا می شود

حواس پریده ی من با حزب درناها.

زن با استخوان طلا می رقصید

در مرکز میدان

با مفاصل خشک

من یکی از درخت های حاشیه ی خیابان ولی عصر بودم آن روز

درختی که می تواند سیاه بپوشد

و بمیرد در آهنگ طبل و سنچ

زن العطش می رقصید

در هاله ای از دود پایتخت و اسپند

و افتاده بود زیر ده ناخن نقره ای شعر و جیغ می کشید

دو خط سیاه و موازی از درخت خشکید

در آهنگ طبل و سنچ و جیغ

خیلی آلوده ام

من را به جای سنت و پایتخت عوض کنید!