آردوشان

با پلک نقره ای می دمی                                                      برای پگاه

در فلوت سیاه                                                                   که از دست ایمان رفت

صبح عزیز!                                                                       تا بلاد کفر و فلسفه

بیدار می شوی از خواب هزار ساله

لخت نوشتن می شوی

میان دریاچه ی شیرین

با کاغذ آب و مداد انگشت

خمیازه ی جغد را می کشی تا بناگوش ارتجاع

می زنی زیر گریه ی خاتون های قجر

وسط خلخال رقاصه های شرق

خودت را از خجالت خودت در می آوری

به عقد غیابی زرتشت

گل محمدی می گذارم

هم روی بالش خیس ابری ات

هم میان سینه های استیل مجسمه ی شعر

که تراش تو را خورده است

هم میان قندان های چینی

هم کنار یک قدح شراب قدیمی

روی میز مفصل صبحانه ات

صبح عزیز!

پوستم را بکن

من یک پرتقال ساده ام

یک پرتقال احمق

که عاشق انگشت های بلند تو بودم

یک پرتقال جاکش

که به پیامبری قرتی اعتماد کرد

در یک مهمانی مزخرف

عزیری که با یک قطعه ی کوتاه

کیف اش را پر کرد از انگشت های بلند و رفت به عرش آبی موسیقی.

از این فاصله چه قدر شبیه بیوه های روسی
میان گورستان سفید
وقتی با شال و کلاه پشمی
قبری گمشده را بغل می کنی

وقتی از ترس دوربین صورت ماهت را لاک می گیری
چه قدر شبیه عکس زینب می شوی در غروب عاشورا
وقتی که جواز دفن خودت را می گیری
چه قدر دلخور می شوی به خاطر یک خط خوردگی ساده
و چه قدر شبیه فاطمه گورت را گم می کنی از یهشت زهرا

تو چه قدر شبیه یک دلفین روس معصومی
در این عکس بی صورت.